Чувај го зборот добро врзан како необучен коњ што знае да каса, да клоца, да мава.
Чувај го! Зашто ако го пуштиш така разглавен по чаирите, којзнае која луда глава ќе посака да го јава
Блаже Конески
Во мојата анализа, морам да вметнам една дијагноза. Ќе прашате зошто? Па се случи едно многу чудно Сашоордановско јавление (интересен тајминг, и уште поинтересен избор на медиум), во вид на тресење зелени геополитички констатации, дробење на геостратегиски ставови, Ad hominem навреди на претседателот на САД Доналд Трамп, Илон Маск и останатите од тимот, и омаловажување на сé што е вмровско, републиканско и десничарско, и едноставно проценив дека треба да си проверам моите дијагностички познавања. Инаку, морално беше, бидејќи не навреди сите нас Македонци, демек сме немале усет, осет за проценка и толку ни сечело (Абе на некој пак ич не му сечи акалот). И се така, со шпекулации, претпоставки, оговарања, наклапања, изнесување на неточни факти, аргументи и информации, Орданоски ни направи една показна вежба за тоа како преку невистини и лаги да ја почуствуваме неподносливата леснотија на манипулирање на псевдо аналитичарот. Врв и екстаза на настапот му беше кога прогласуваше политичари и државници за расисти, неонацисти. Тоа ти е издавање лажни меници(во јавен настап) и правење бајрам на умот. Тука веќе зборуваме за социо-психопатија
Ете, тоа ти е старата добра новинарска вуцибатина и аналитички десперадос Сашо Орданоски. И веднаш молневити реакции, одма да констатирам од различни и спротивставени страни, позиции, групировки, мотивирани и поттикнати пак од најразлични цели (ЗНМ, Иванов, Канал5 ТВ, Ѕвездан, Александар-Мечка, МАН, Латас, Миленко и многу други). Неодминливо ми е чувството како да сите, или ајде најголем дел од нив, ја промашија целта и “не ја погодија метата“. Сепак, Алимпие Алулоски, беше најпрецизен и ја постави дијагнозата за почетен стадиум на Тричкозофренија, која јас ќе ја преименувам во Напредна фаза… и ќе ја конкретизирам.
Јас, ниту ќе го напаѓам, ниту пак ќе го бранам. Само ќе го дефинирам, преку поставување на дијагноза за неговата социо-психопатиска состојба, во која е заглибен. За таа цел ќе ја повикам напомош науката и ќе се послужам со доктринерното учење на Д-р Роберт Харе, кој ваквите случаеви ги детектира и класифицира како последица на: Неконтролирано однесување, во смисла на нетрпеливост, закани, агресивност или вербална навреда, без контрола на гневот и темпераментот (по принципот на “мало сутра“ пропратено со говор на телото и фацијални експресии, заради “уметнички дојам“ врз публиката); Неодговорност, неспособност да се исполнат или испочитуваат своите обврски; Неспосоност за превземање одговорност за сопствените постапки, како резултат на недостаток на совест, антагонстичка манипулација, негирање на својата лична одговорност, обид да се манипулира, некој друг е виновен за неуспехот (катастрофалното навредувачко интервју со Христијан Мицкоски пред повеќе години); Недостаток на покајание или чувство за вина, за искажаните невистини, лаги, манипулации; Патолошко лажење, како подмолен, манипулативен, нечесен и бескруполозен акт и чин; Бесчувство и недостаток на емпатија, што се огледа во лицемерие, безобразност и безобѕирие; Паразитски lifestyle – животен стил или однесување во опптеството, свесна, манипулативна, себична и експлоататорска, рекет, финансиска зависност (сетете се само на ТВ Боки 13 и инсајдерскиот рекет); и Грандиозна нарцисоидност-надмен поглед на своите способности, препотентност, суета, его, самоувереност и фалбаџиство. Арогантна личност која верува дека е супериорна во однос на другите.
И сега се прашуваш во кој филм е влезен и живее Орданоски? Го разобличија, него и дружината му, и сега рикање по телевизии и поткасти колку сакаш. Добро, со дијагноза толку, а и доста е!
Веднаш да ви кажам и да ве успокојам, кога се во прашање вакви клинички случаеви, “нормално“ е сфаќањата, навиките, утврдените однесувања и прифатените ставови многу тешко се менуваат. Ова особено важи за “пациентот“ на кој денес му одредувам дијагноза. Но, Орданоски и Ордановци (неговите истомисленици) барем малку нека се обидат да не не застрашуваат со драмата на плурализацијата и драмата на перспективите и иднината на Македонија, Балканот, Европа и Светот (промената на власта во САД е претставена како најголема драма). Јас како непоправлив едукатор им советувам дека може да им помогне читањето на книгата “Драмата на плурализацијата“ од почитуваниот професор Димитар Мирчев и ќе видат дека драмата е зад нас. Значи, закани од политиканти од типот на Сашо не не плашат, а навреди пак ич не не изненадуваат. Доколку и тоа не помогне нека сторат троа напор со понатамошно читање “Страв од промени“ од Славко Милосавлевски и тврдам дека фрустрацијата и синдромот “промени“ ќе биде излечен и надминат, барем во задоволителна мера.
Доколку ништо од сето предложено не прифатат, па и понатаму продолжат со избрзани и неосновани анализи, тогаш чувствувам потреба да им предочам дека односот на анализата, психоанализата и политиката е несомнен и видлив. Абе Сашо е жив доказ. Но, исто така непобитен е и фактот дека истражувањата и анализите на оваа тема во Македонија се малобројни и не секогаш компетентни и стручни. За ова опоменува и Херман Хесе кој уште во 1918 година во есејот “Уметникот и психоанализата“ констатира дека анализата пред се поставува едно големо но основно барање, кое доколку биде заобиколено и занемарено многу бргу се свети. Вистинската анализа бара вистинитост и искреност кон самите нас, на што ние не сме навикнати. Е, тука, Сашо(а и не само тој) е многу тенок, проѕирен и лит. Анализата не поучува да го видиме, истражиме и сериозно да го земеме во предвид и прифатиме она што со најголем успех сме го потиснале во себе. А Сашо и Ордановци имаат многу потиснат багаж во свеста, што целосно им ја цвикнал совеста.
Токму овој момент е моќно и огромно доживување што треба да го почувствуваме уште при првите чекори во анализата. Целта е да си ја спасиме свеста, и да ја вратиме совеста. Тоа па ич не му успева на Орданоски. Никако да доживее потрес и од и до корен. И затоа тој во ваквите јавни настапи, ај што прави коперникански пресврти, од лошо, преку полошо, до извонредно лошо, туку доживува и лупинзи од типот на салто морале (кај него нема никаков морал, а етиката му е спржена), кое започнува во настапот кај Гоце во Само интервју!, а кулминира со салто мортале, кога самиот се заплеткува во дегутантни напади на јавни личности и морбидни отстрели на истите (кога во едно од продолженијата ви обзнанував дека таквите како него изведуваат јавни перцепциски атентати – што е медиумски талибанизам, не знам дали ми поверувавте, ама ете тој самиот ме потврди).
Затоа јас и понатаму ќе продолжам со мојата анализа на медиумската сфера, иако со секој следен чекор се чувствувам помалку осамен и отсечен од постојните конвенции и озарени погледи(на тие што ги опсервирам и анализирам). Свесен сум дека се соочувам со безброј прашања и сомнежи кои ништо не може да ги спречи. Тие мислат дека се недопирливи и дека нивните настапи “во името на јавноста“, со фраза од типот “тоа јавноста го бара од нас“, се нивно моќно медиумско оружје. Тоа нема врска со реалноста и вистината за неа. Тие немаат никаква нормална врска со јавноста, бидејќи се повеќе и повеќе се финансирани од иноцентри и работат против интересите баш на таа јавност на која се повикуваат.
Но затоа позади срушените сцени на натежнатото наследство (една од нив е таа на Сашо) се повеќе и повеќе се гледа или насетува како се подигнува бескомпромисната слика на вистината. Тоа е сликата на реалноста во светот кој не опкружува. Само на тој начин наученото станува видливо, пропратено со возбудливо отчукување на срцето. Притоа колку стравувањата, збунетоста и потиснувањата се осветлуваат, толку значењето на животот и личноста се издигнува на повисоко ниво и со поголемо барање. Се на се, уште еднаш(незнам по кој пат) видовме и чувме едно рикање на новинар нарикач, кој се дави во својата аналитичка логореа.
Сотир Костов
Оваа анализа го изразува личното мислење на авторот и може да не се совпаѓа со редакцискиот став на курир.мк во целина