Емоциите се менуваат, улогите се бришат, но болката останува иста – само се справуваме со неа поинаку.
Вечното прашање што ги дели мислењата, предизвикува дебати и е полно со коментари: кој денес страда повеќе во љубовта – мажите или жените? На прв поглед, одговорот изгледа едноставен. Но, психологијата вели – не е.
Традиционално, жените беа оние кои страдаа погласно, плачеа, анализираа и зборуваа за емоциите. Мажите беа учени да молчат, да трпат и да продолжат понатаму. Сепак, во современите врски, работите станаа сериозно комплицирани. Улогите се измешани, очекувањата се зголемија, а емоционалната безбедност стана луксуз.
Жените денес почесто влегуваат во врски со јасна желба за блискост, стабилност и подлабока поврзаност. Кога тоа го нема, болката доаѓа брзо и интензивно. Тие ги чувствуваат, именуваат и признаваат емоциите – кон себе и кон другите. Но, токму оваа емоционална отвореност често значи посилен удар кога љубовта не трае.
Од друга страна, мажите можеби се помалку склони да зборуваат за своите љубовни неуспеси, но психолошките истражувања покажуваат дека ги носат во себе подолго време. Губењето на емоционалната врска кај мажите често води до повлекување, потиснување, а подоцна и кон соочување со празнината. Тие се помалку склони да бараат поддршка, помалку склони да признаат слабост – и токму затоа често страдаат во тишина.
Дополнителен проблем е темпото на модерните врски. Брзите врски, уште побрзите раскинувања, необврзувачката преписка и врските без дефиниција ги оставаат двете страни збунети. Жените често страдаат затоа што сакаат повеќе отколку што добиваат, додека мажите страдаат затоа што не се научени како да се справат со длабоките емоции кога ќе се појават.
Психолозите велат дека денес повеќе не страда еден пол – страда односот кон емоциите. Љубовта се посакува, но се бега од неа. Се бара блискост, но се избегнува одговорност. И во овој јаз, и мажите и жените губат.
Можеби вистинското прашање не е кој страда повеќе, туку зошто сите сме заборавиле како да сакаме без страв. Бидејќи сè додека не научиме да бидеме искрени – прво со себе, а потоа и со другите – во љубовта сите ќе победуваме… и ќе губиме подеднакво.