Хемијата е често првото нешто што го препознаваме во некого. Таа е телесна, инстинктивна и моментална. Се појавува како силна привлечност, возбуденост, чувство дека некој нè „погодува“ без многу зборови.
Хемијата може да биде интензивна и збунувачка, и токму затоа лесно ја мешаме со љубов. Но хемијата сама по себе не е доказ за компатибилност, туку само сигнал дека нешто во нас реагира. Компатибилноста, за разлика од хемијата, се открива со време. Таа не се чувствува веднаш во телото, туку постепено се препознава во секојдневието. Во начинот на кој решаваме конфликти, во вредностите што ги делиме, во тоа како гледаме на блискоста, одговорноста и иднината. Компатибилноста не е спектакуларна, но е стабилна. Таа не нè држи будни од анксиозност, туку ни дозволува да се опуштиме.
Проблемот настанува кога силната хемија ја користиме како оправдување за очигледна некомпатибилност. Кога велиме дека „нешто е тешко, но вреди“, а притоа постојано се чувствуваме несигурно, недослушнато или оставено. Хемијата може да биде засилена од стари емоционални обрасци, од познати динамики од минатото, па дури и од нерешени рани. Токму затоа таа често нè влече кон луѓе кои не можат да ни дадат стабилност, иако привлечноста е силна.
Компатибилноста не значи отсуство на привлечност, туку нејзино втемелување. Таа овозможува хемијата да се развива без постојана драма. Кога двајцата имаат сличен однос кон блискоста, слично темпо и слично разбирање за врска, желбата не мора да се докажува преку болка или несигурност. Таа едноставно постои, затоа што има простор да постои.
Зрелото разбирање на љубовта доаѓа кога престануваме да ја бараме само хемијата и почнуваме да ја цениме компатибилноста. Не затоа што хемијата не е важна, туку затоа што без компатибилност таа ретко води кон нешто што може да трае. Љубовта што нè поддржува, а не исцрпува, најчесто не почнува со експлозија, туку со препознавање. И токму во тоа препознавање се крие нејзината вистинска сила.