Платформа наспроти темелни уставни вредности- За унитарноста и јазикот не се преговара

Денес е понеделник. Убав ден. Ден од кој уште поголем број синови и ќерки, лојални чеда на Рапублика Македонија, јавно ќе го изразат своето несогласување со платформата, декларацијата, изјавата на трите албански партии и менторот Еди Рама од Тирана. Денес е ден кога мора да покажеме дека н` има многу.

Мора да покажеме дека сме спремни да го браниме и одбраниме уставниот поредок на нашата држава. Денес, во Скопје и сите градови низ Македонија, треба да излеземе на мирни протести во најголем број досега. Мораме на сите да им покажеме дека Република Македонија според Уставот е самостојна, суверена, унитарна и демократска.

Kога велам на сите мислам на странските лидери од соседството кои преку некредибилни лидери кукавички ни испорачуваат ултиматуми, кои веќе поминаа во уцени. Мислам и на лидерите на ЕУ, кои со уште поголем кукавичлак молчат и не ја осудуваат испорачаната ни платформа, чија основна цел е да ја сруши унитарноста на нашата држава, да воведе двојазичност на целата нејзина територија, што во крајна инстанција значи претворање на Македонија од мултикултурна, мултинационална и мултиконфесионална држава, во бинационална. Чија основна карактеристика ќе биде целосната албанизација. Е тоа не може! Тоа е противуставно. Значи, и платформата е противуставна. Еве и зошто: „Постигнување целосна јазична еднаквост, употребата на албанскиот јазик на сите нивоа на власта и гаранција за неговата примена како фундаментално и уставно право“, запишано е во платформата.

Молам секој нека го прочита Уставот на Република Македонија (а не да се зборува напамет), и ќе се увери дека во член 8 се запишани темелните вредности на уставниот поредок на Македонија, а од член 9 до член 60, поместени се сите граѓански и политички слободи и права, и економските социјалните и културните права, ама такво нешто што е запишано во платформата, во Уставот нема. А сите овие уставни права се доуредуваа со Рамковниот договор во 2001 година и со амандманите VI, VII и VIII. Ама, Рама бара ексклузивен статус и третман на албанскиот јазик, и во платформата запишал: „Уставот на Република Македонија треба да утврди дека македонскиот јазик и неговото кирилско писмо и албанскиот јазик и неговото писмо се официјални јазици во Република Македонија“.

И сега што е? Преку леб погача бараме? Kој овде лаже и не ја зборува вистината? Демек нема да се менува Уставот. Во такво нешто може да поверува само Зоран Заев и идеологот му Мухамед Зекири. Ова барање е неосновано, неиздржливо, и на штета на сите други граѓани. Kако такво е максималистичко, екстремно и противуставно. Kој не верува, нека ги чита и петте основни принципи на Рамковниот договор и амандман V од Уставот. Во Рамковниот договор е запишано: „Суверенитетот и територијалниот интегритет на Македонија, и унитарниот карактер на македонската држава се неповредливи и мораат да се сочуваат. Не постојат територијални решенија за етнички прашања“. Има ли тука нешто нејасно? Очигледно само на Еди Рама ова не му значи ништо, бидејќи за него Македонија е туѓа држава, па ајде сега подбуцкувај ги оние кои на изборите останаа со кратки ракави. Тука пред се мислам на Зијадин Села, кој освои цели 3 пратенички мандати и на Али Ахмети, кој од 19 се сведе на 10 пратеници.

Ова со пратениците не важи за Беса. Тие и пред избори рекоа ќе ја редефинираат Македонија. Тоа така си го замислил Рама, ама еве што пишува пак во Уставот: „На цела територија на Република Македонија и во нејзините меѓународни односи службен јазик е македонскиот јазик и неговото кирилско писмо“. Гледате тука е ставена точка. Тоа е првиот став на амандман V имплементиран во Уставот. Странските платформисти, но и домашните спиритуалисти (кои се залагаат за некаков си дух на Уставот, дух на Рамковниот договор, а намерно не ги читаат нивните егзактно јасни норми) не можат, не сакаат, не смеат, или од не знам која друга причина, не гледаат дека во амандманот V на Уставот на Република Македонија фигурира македонскиот јазик и неговото кирилско писмо како службен (државен) јазик на целата територија на Република Македонија. Згора на тоа, амандманот прецизира дека македонскиот јазик и неговото кирилско писмо, е единствениот службен јазик кој се користи во меѓународните односи на Република Македонија.

Значи, станува збор за заеднички јазик на сите граѓани во Македонија, како основа за интеграција и ефективно функционирање на Република Македонија како мултикултурно и демократско општество. Тоа е договорено во Охрид во 2001 година, помеѓу четирите политички партии (СДСМ, ВМРО-ДПМНЕ, ПДП, ДПА), и со согласност на ЕУ и САД. Ајде да додадам дека ПДП и ДПА за цело време биле на линк со Али Ахмети и ОНА, и не потпишувале ништо што тој претходно не одобрил. Овој факт за прв пат го дознав од книгата на професор Ветон Љатифи, а го проверив од некои од учесниците во тие договори во Охрид, со кои имам односи на искрени соработници. Значи, и Рамковниот договор, и Уставот на Република Македонија, му даваат предност на македонскиот јазик во однос на другите јазици. И сега сето тоа ќе го занемариме, ќе молчиме, ќе се правиме слепи при очи и ќе изигруваме недоветни Македонци.

Во продолжение јавно ја изнесувам формулата за службена употреба на јазиците во Република Македонија, предвидена со амандман V од Уставот. Таа има неколку нивоа. Прво ниво: напред веќе образложено, а се однесува на службената употреба на македонскиот јазик и неговото кирилско писмо на сите нивоа во државата и на меѓународен план. Второ ниво: службена употреба на албанскиот јазик на државно ниво во ограничен опсег и во општините каде Албанците се мнозинско население. Трето ниво: Службена употреба на јазиците на малцинските заедници во општините каде што одредени малцинства се над 20% од вкупното население на општината или претставуваат значителен дел од населението. Оваа формула е вградена во уставот врз основа на Рамковната конвенција на националните малцинства на Советот на Европа од 1994 година, превземан како меѓународен стандард и врз Рамковниот договор од 2001 година, како домашен акт, верификуван од меѓународната заедница (САД и ЕУ), како квалитетен и висок домашен стандард вграден во Уставот на Република Македонија.

И сега, најконкретно појаснување за сите што се прават недоветни спиритуалисти при толкувањето на амандманот V и Рамковниот договор: Прво: Рамковниот договор и Уставот на Република Македонија го користат терминот „службен јазик“. Второ: Според овие документи постојат четири службени јазици, со следниот опсег: македонскиот јазик и неговото кирилско писмо – на целата државна територија и во меѓународните односи; албанскиот јазик и неговото писмо, во општините каде што Албанците се мнозинство и во државните органи, согласно со закон; службениот јазик и неговото писмо на локално ниво, малцинска заедница која е застапена над 20% од населението во општината; и службен јазик на малцинската заедница под 20%, службен јазик воведен со одлука на Советот на општината.

Ете тоа е целата вистина за службените јазици во Р. Македонија, нивната употреба и нивниот опсег. Подготвен сум, ваквото читање на уставната норма и на нормите запишани во Рамковниот договор, да го бранам пред секој експерт по уставно право. Има само еден услов: наведените норми да ги чита како што се запишани, а не да ги толкува според ветерот од каде дува, или според агендата што ја одработува. Во оваа група спаѓаат Осман Kадриу, и сите негови истомисленици, кои толкувајќи ги Уставот на Република Македонија и Рамковниот договор ги сквернават, како и Љ. Д. Фрчковски, Светомир Шкариќ, и целата нивна групација, која не се задоволува со скрнавење на уставот и рамковниот, туку оди чекор подалеку – прават противприроден блуд и правно го силуваат. Овде чест ми е да ги истакнам читањата на уставот и рамковниот на Гордана Силјановска-Давкова и Билјана Ванковска (со кои не сум политички истомисленик), кое според приодот е објективно, според знаењето и можностите стручно, а според односот професионално.

Нормално, овде не ги споменувам Kлимовски, сениор и јуниор, Kаракамишева-Јовановска, Никовски и останатите мои истомисленици, од причини што се подразбираат. Единствено можам да кажам дека нивните стручни елаборации на оваа правна и уставна материја се основата на која јас го правам моето читање на уставот и рамковниот. На крајот посебно сакам да истакнам: не постои ниту еден устав на свет кој е толку широк, толку инклузивен и со толку високи стандарди за припадниците на малцинските заедници во Македонија, како што е Уставот на Република Македонија. Доколку некој ме демантира и ми донесе устав кој овие прашања ги регулира подобро од нашиот устав, подготвен сум да им се извинам на сите Албанци во Македонија и на целата македонска јавност.

Притоа да не заборавиме дека се работи за унитарна држава, каква според уставот е Република Македонија. Никаде во светот не постои унитарна држава, а да е двојазична. Затоа, борбата за нашиот културен, национален, државен, морален и интелектуален опстанок продолжува. Тоа е борба за нашиот идентитет – македонски.